Węgiel kamienny zaczęto wydobywać już w XV wieku. Wtedy uważano go za kopalinę przynależną do gruntu, właściciele ziemscy często pozwalali samym odbiorcom, za odpowiednią opłatą, kopać węgiel, tak jak np. glinę. Zmianę w tym zakresie wprowadziło dopiero prawo górnicze, wydane w 1769 r. Od tej pory prowadzenie robót poszukiwawczych, jak i eksploatowanie węgla wymagało uzyskania zezwolenia władz górniczych.




Tytuł własności kopalni dzielił się na udziały, których właściciele wpisani byli do księgi hipotecznej, tworząc tzw. gwarectwo danej kopalni. Gwarkowie dzielili się zyskami, zależnie od liczby posiadanych udziałów. Gwarkowie, czyli udziałowcy, spotykali się raz do roku, aby dokonać rocznego rozrachunku. Ze względu na różną liczbę udziałów i ważności zasiadali w różnych ławach, zwanych tablicami, tworząc starą i młodą strzechę górniczą.


Ponieważ jedynymi większymi izbami, gdzie mogli się pomieścić, a przy okazji ugościć, były karczmy, tam też spotykali się na rocznym rozrachunku. Ze spotkań tych wywodzą się Spotkania Gwarków, zwane często Karczmą Piwną, które przez prawdziwych górników kultywowane są do dzisiaj na wieczną rzeczy pamiątkę.

Spotkanie Gwarków jest więc kontynuacją starych zwyczajów i obrzędów, kiedy po ciężkiej i znojnej pracy „w podziemnym, czarnym świecie” gwarkowie gromadzili się, by